Appél Oekraïense soldaat: kijk niet weg, help ons!!!

Nu Europa en de NAVO steeds meer terugtrekkende bewegingen maken in hun aanvankelijk zo eensgezinde steun aan Oekraïne, worden soldaten aan het front wanhopig. Een van hen doet een hartstochtelijke oproep aan ons om niet weg te kijken, laat staan te proberen Poetin tevreden te stellen door Oekraïne te vragen grote delen van het land op te offeren.

Gelijk heeft hij: net als destijds bij Hitler zal een tactiek van appeasement alleen maar van kwaad tot erger leiden. ‘Ik ben een Oekraïense historicus en onderzoeker, ik heb er nooit voor gekozen soldaat te worden’, schrijft Nazar Rozlutzky. Hij postte zijn brief op Facebook op donderdag 26 mei 2022. – Hieronder eerst de oorspronkelijke versie in het Oekraïens, daaronder een vertaling naar het Nederlands.

Я – не військовий

Я – не військовий. Я ніколи не прагнув бути військовим. Я – кандидат історичних наук, дослідник, музейний працівник. І трохи письменник. Я повинен присвячувати час дослідженню історії, написанню наукових і науково-популярних праць. А ще – художніх книг. Бо мені це подобається і, навіть, виходить.

Але останнім часом я військовий. Бо в моїй країні війна. Ми щодня вступаємо в артилерійські дуелі, в яких один вдалий приліт ворожого снаряда перетворить нас на фарш. Ми спимо в кузовах на ящиках в неймовірній тісноті, а миємося в теплій воді раз на місяць. Коли дощ – ми мокрі, коли болото – ми брудні, як чорти (а миємося раз на місяць, нагадую, і то не факт, що наступного місяця випаде така нагода). А, коли був мороз, мої побратими відморожували собі пальці. Їмо ми, коли є вільна хвилина, а не коли час їсти чи є апетит. Спимо настільки нерегулярно, що я не знаю, чи зможу коли-небудь вернутися у свій стандартний графік з 23-х до 7-и. При цьому ми є пріоритетною ціллю для ворога. І нас можуть спробувати знищити різними способами, до того ж у кожен момент.

І в подібних умовах, якщо не у важчих, зараз знаходяться в Україні тисячі істориків, письменників, бухгалтерів, банківських працівників, айтішників, учителів, дизайнерів та інших, геть мирних професій. Їх убивають зі 152-го і з Точок-У, по них прилітають кулі і ВОГи, касетні і фосфорні боєприпаси. Хтось із них уже загинув. А хтось ніколи більше не повернеться до свого фаху, бо вигорів. Але всі вони продовжують воювати. Бо за ними Україна. Бо, якщо вони складуть зброю, їхні батьки будуть убиті, дружини і доньки зґвалтовані, а житла зруйновані або конфісковані.

І, коли вустами політиків Франції, Італії, Німеччини та інших країн нам пропонують скласти зброю, погодитися на втрату територій, надати росії якісь гарантії безпеки (абсурд!!! росії не потрібні жодні гарантії безпеки, це її сусідам потрібні гарантії від загрози з їхнього боку)… То я відчуваю лють і глибоку огиду. Огиду до цих нікчемних людей, які через свої упередження або ж завдяки брудним путінським грошам готові приректи мою країну на поглинання, на повільну і болісну смерть. Огиду і лють до тих, які мають величезні можливості, щоб допомогти подолати кризу, але натомість прагнуть, свідомо чи несвідомо, до того, щоб її поглибити. Бо навіть цілковита капітуляція України не вирішить проблеми світової безпеки. Навпаки – підштовхне росію до нових загарбань.

Нам не потрібні пропозиції здатися. Якщо ви не готові воювати разом з нами проти оскаженілого ворога, то допоможіть нам зброєю, грошима, санкціями. Нам потрібно дуже багато всього, щоб перемогти росію і, таким чином, різко знизити рівень глобальної кризи. Але в нас є головне – мотивація. У нас є історики, готові спати на ящиках по п’ять людей на два спальні місця і тижнями місити багнюку без можливості помитися. У нас є бухгалтери, які готові місяцями їсти лише кашу з тушонкою. У нас є молоді студенти, які свої найкращі роки проводять під загрозою смерті. І вони нікуди не подінуться – хіба що їх усіх повбивають.

За вашої згоди.
Україна буде боротися або до перемоги, або доки зможе чинити опір.
А що будете робити ви?
З повагою, кандидат історичних наук, письменник, автор шістьох книг, наразі – молодший сержант ЗСУ.

Назар Розлуцький.

Ik ben geen soldaat

Ik ben geen militair. Ik wilde nooit in het leger. Ik ben kandidaat historische wetenschappen, onderzoeker, museummedewerker. En een kleine schrijver. Ik moet mijn tijd besteden aan het onderzoeken van geschiedenis, het schrijven van wetenschappelijke en populairwetenschappelijke werken. En ook – kunstboeken. Omdat ik het leuk vind en het goed kan.

Maar dezer dagen ben ik soldaat. Omdat mijn land in oorlog is. Elke dag zijn we verwikkeld in artillerieduels, waarbij één vijandelijk lange-afstandsprojectiel ons tot moes kan slaan. We slapen in kratten op trailers bij extreem weer en wassen ons één keer per maand met warm water.

Als het regent, zijn we nat, als het zompig is, worden we zo vies als de hel (en zoals gezegd, we wassen ons maar eens per maand, en het is niet zeker dat we volgende maand die kans nog krijgen). Toen het vroor, kregen mijn medesoldaten bevriezingsverschijnselen aan hun vingers. We eten wanneer we even tijd hebben, niet als we trek hebben.

We slapen zo onregelmatig dat ik niet weet of ik ooit nog terug zal kunnen naar mijn standaardschema van 23.00 tot 7.00 uur. Tegelijkertijd zijn we een prioritair doelwit voor de vijand. Die kunnen ons op verschillende manieren proberen te vernietigen, op elk moment.

Duizenden historici, schrijvers, accountants, bankiers, IT-specialisten, leraren, ontwerpers en andere, werkelijk vreedzame beroepsmensen leven thans in Oekraïne in soortgelijke, zo niet ernstigere, omstandigheden. Ze worden gedood door allerhand gespecialiseerd wapentuig, clustermunitie en fosforhoudende munitie. Sommigen van hen zijn al gedood. Sommigen zullen nooit meer terugkeren naar hun dagelijks leven, omdat ze zichzelf hebben opgebrand. Maar ze zullen allemaal blijven vechten. Omdat Oekraïne achter hen staat. Want als ze de wapens neerleggen, worden hun ouders vermoord, hun vrouwen en dochters verkracht en hun huizen verwoest of in beslag genomen.

Woede en walging

En wanneer politici uit Frankrijk, Italië, Duitsland en andere landen ons voorstellen de wapens neer te leggen, in te stemmen met het verlies van gebieden, Rusland een aantal veiligheidsgaranties te geven – absurd!!! Rusland heeft geen veiligheidsgaranties nodig, hun buurlanden hebben garanties nodig tegen de dreiging vanuit hen… Dan voel ik woede en diepe walging. Ik walg van deze onbeduidende mensen die, vanwege hun vooroordelen of het vuile geld van Poetin, bereid zijn mijn land tot overname te veroordelen, tot een langzame en pijnlijke dood.

‘Ik voel woede en walging als politici ons voorstellen de wapens neer te leggen, gebieden op te geven & Rusland veiligheidsgaranties te geven – absurd!!! Juist hun buurlanden hebben garanties nodig tegen de dreiging vanuit hen.’

Walging en woede tegen degenen die grote kansen hebben om de crisis te helpen overwinnen, maar in plaats daarvan, bewust of onbewust, meehelpen deze te verdiepen. Omdat zelfs de volledige capitulatie van Oekraïne het vraagstuk van mondiale veiligheid niet zal oplossen. Integendeel, het zal Rusland tot nieuwe veroveringen aanzetten.

We hebben niets aan aansporingen ons over te geven. Als je niet bereid bent om met ons te vechten tegen een hondsdolle vijand, help ons dan met wapens, geld, sancties. We hebben van alles nodig om Rusland te verslaan, om zo het niveau van de wereldwijde dreiging drastisch te verlagen. Maar het belangrijkste hebben we zelf – motivatie. We hebben historici die bereid zijn met zijn vijven in kisten met twee bedden te slapen en wekenlang door de modder te ploeteren zonder zich te kunnen wassen.

We hebben accountants die bereid zijn maandenlang niets anders te eten dan pap en ingeblikt vlees. We hebben jonge studenten die hun beste jaren doorbrengen onder de dreiging van de dood. En ze gaan nergens heen – alleen om gedood te worden.

Met uw welnemen.
Oekraïne zal vechten voor de overwinning of zolang we weerstand kunnen bieden.
Met vriendelijke groet, Kandidaat Historische Wetenschappen, schrijver, auteur van zes boeken, momenteel junior sergeant van de strijdkrachten van Oekraïne.

Nazar Rozlutsky

Auteur: Klassiekvannu

Klassiek van nu doet verslag van het muziekleven en fungeert als archief van eerder gepubliceerde artikelen van Thea Derks

Eén gedachte over “Appél Oekraïense soldaat: kijk niet weg, help ons!!!”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: